Hij trekt zijn trui uit alsof hij in brand staat. Dat labeltje in zijn nek? Hij vindt het ondragelijk. Haren kammen? Paniek. Herkenbaar? En ergens denk jij: kom op zeg, hoe erg kan het zijn? Toch voelt dat voor hem of haar totaal anders. Deze blog gaat over gevoeligheid voor labels en naadjes (en waarom dat echt anders voelt).
Kinderen met een gevoelige huid ervaren aanraking niet zoals wij dat doen. Waar jij een lichte prikkel voelt, kan het voor hen serieus intens, scherp of overweldigend zijn. Niet omdat ze zich aanstellen of overdrijven, maar omdat hun zenuwstelsel anders reageert. Binnen de sensorische integratie weten we dat sommige kinderen prikkels sterker en sneller verwerken. Hun systeem staat als het ware nét wat scherper afgesteld. Alsof de volumeknop standaard hoger staat. En dat betekent dat iets kleins voor hen wel degelijk als iets groots kan voelen.
Veel ouders vragen zich af: groeien ze hier overheen? Het eerlijke antwoord is: vaak wel een beetje, maar niet altijd helemaal. Het brein ontwikkelt zich, kinderen leren omgaan met prikkels en bouwen ervaring op. Daardoor wordt de gevoeligheid voor labels en naadjes vaak minder heftig. Ik knip zelf als volwassen vrouw ook altijd mijn labels uit mijn kleding en ik vind bepaalde kleding zo onprettig dragen dat het in mijn kast blijft hangen. Maar het goede nieuws is: je kunt er prima mee leven 😉
En ja, bij sommige kinderen blijft die gevoeligheid aanwezig, of komt die juist weer sterker naar voren in periodes van stress. Want stress en sensorische gevoeligheid gaan hand in hand. Hoe minder controle een kind ervaart, hoe gevoeliger het systeem wordt. En hoe gevoeliger het systeem, hoe heftiger die dagelijkse prikkels binnenkomen.
Wat we dan vaak doen als volwassenen, is logisch hoor. Ik heb me er ook weleens schuldig aan gemaakt, maar het werkt meestal averechts. We zeggen dingen als: ‘je moet er gewoon aan wennen’ of ‘het doet geen pijn hoor’. Goed bedoeld, maar voor het kind voelt het alsof wat hij wél degelijk ervaart, niet klopt. En juist dat vergroot de spanning, want hallo: ik word helemaal niet begrepen!
Wat wél helpt, zit vaak in kleine dingen. In voorspelbaarheid, bijvoorbeeld. Even aankondigen wat je gaat doen voordat je een trui aantrekt of haren gaat kammen, kan al een wereld van verschil maken. Het zenuwstelsel krijgt dan de kans zich voor te bereiden, in plaats van verrast te worden.
Ook controle speelt een grote rol. Een kind dat mag meebeslissen over kleding, tempo of wanneer iets stopt, voelt zich simpelweg veiliger. En veiligheid zorgt voor ontspanning in het systeem. Trek een rustig moment uit om kleding te shoppen (of thuis te laten bezorgen) en laat je kind eerst eens voelen hoe het zit. Ik heb regelmatig kleding moeten wegdoen (zó zonde!), omdat ik alles kon proberen… maar hoe ik ook mijn best deed, die kleding ging echt niet aan. Waar je op kunt letten? Dikke naden en synthetische stoffen, deze kunnen namelijk ook kriebelen.
Opvallend genoeg werkt ook de manier van aanraken anders dan je misschien zou denken. Waar lichte aanraking vaak juist vervelend is, kan een stevige, duidelijke aanraking rust geven. Het lichaam begrijpt die prikkel beter.
En nee, dat betekent niet dat je je kind moet “laten wennen” door erdoorheen te duwen. Het betekent dat je samen, stap voor stap, op zoek gaat naar wat wél werkt. Vaak spelenderwijs. Met zand, water, klei. Zonder druk. Zonder moeten.
Misschien wel het meest helpende om als ouder te onthouden, is dit: kinderen doen het goed als ze dit kunnen. En ja, dat kan nu lastig zijn. Maar het is óók een kwaliteit. Deze bruisende confettikinderen merken dingen op die anderen missen. Voelen nuances die anderen niet eens registreren. Daar gaan ze later ook enorm hun vruchten van plukken! Veel succes 🙂